आँधिलाई झै सम्हाल्न गाहो। तर सम्हालिसकेपछिको बहार जस्तै सुवासिलो लाग्ने उमेर यही हो। पहाडलाई झै अँगाल्न गाहो। तर अँगालिसकेपछिको प्रेम जस्तै मिठो लाग्ने उमेर पनि यही हो। बादलझै उडेका सपना लाई कपास सुँघिएर धागो बनाउने अनि बारम्बार बुन्ने र उधार्ने उमेर पनि यही हो। आफ्नै तन र मनलाई आफैले छुँदासम्मत आफुलाई मन पर्‍यो मानिसले छोइझै आनन्द लाग्ने उमेर पनि यही हो। असम्भव जस्तै लाग्ने कल्पना; महामानवको जस्तै लाग्ने सम्भावना; मस्तिष्कभित्र स्वर्गीय सपना देख्ने जाँगरको सागर भएको उमेर पनि यही हो। जीवनको यात्रा शिखरको पनि हुन सक्छ; शूलको पनि। यी दुबै गन्तव्यमा पुण्याजन साँचतको शिलान्यास गर्ने उमेर पनि यही हो — गुलाबी उमेर।